بازگشت مرتضی عقیلی در «های کپی»؛ نوستالژی یا راهی برای احیای گیشه؟
رویداد۲۴| مازیار وکیلی - های کپی یک فیلم کمدی ایرانی محصول سال ۱۴۰۳ است. تهیه کنندگی و کارگردانی این فیلم را علی اکبر ثقفی به عهده داشته و فیلمنامه این فیلم را هم علی اصغری به نگارش درآورده است. در این فیلم بازیگرانی مانند مرتضی عقیلی، ابوالفضل پورعرب، آناهیتا درگاهی، مهسا کامیابی، مجید ذهبی، کاظم نوربخش، یوسف صیادی و هاشم روحانی به ایفای نقش پرداختهاند. این فیلم برای اولین بار در تاریخ ۱۲ آذر ۱۴۰۴ در سینماها اکران شد و توانست بیش از یک و نیم میلیارد تومان فروش کند.های کپی از ۱۹ خرداد ۱۴۰۵ به صورت اکران آنلاین در پلتفرم نمایش فیلم و سریال فیلیمو منتشر شده است. در ادامه نقد و بررسی این فیلم را مطالعه خواهید کرد:
بازگشت ستارگان قدیمی سینمای قبل از انقلاب و بازی در فیلمهای تولیدی سینمای بعد از انقلاب همیشه دغدغه اصلی بخش بزرگی از سیستم تولید و پخش سینمای ایران بوده است. خصوصاً آن بخش از تهیه کنندگانی که جریان سینمای عامه پسند ایران را در اختیار دارند و علاقهمند هستند که نمادهای مورد علاقه آن دوران را که مورد توجه مردم عادی هستند به سینماها برگردانند تا تماشاگران بیشتری جذب کنند.
بیشتر بخوانید: «صفا با خانواده»؛ سقوط کمدی تلویزیون به ورطه ابتذال
تلاشهای زیادی هم برای بازگرداندن چهرههایی مانند محمد علی فردین، ناصر ملک مطیعی، بهروز وثوقی و بهمن مفید صورت گرفت و برخی از این چهرههای قدیمی در فیلمهایی هم بازی کردند، اما نتوانستند به دستاوردی در گیشه دست پیدا کنند. یکی از آخرین تلاشهای صورت گرفته برای بازگشت ستارگان قدیمی سینمای ایران فیلمهای کپی با حضور مرتضی عقیلی بود. ثفقی که خودش یکی از مهمترین کارگردانان جریان سینمایی عامه پسند در دهههای شصت و هفتاد بود تلاش کرد با برگرداندن مرتضی عقیلی و ساخت یک فیلم کمدی بازگشت مهمی به گیشههای سینما داشته باشد و از حضور عقیلی یک دستاورد بسازد. ایده ثقفی، اما شکست خورد وهای کپی به موفقیتی نرسید تا یک بار دیگر ثابت شود که صرف حضور یک چهره قدیمی سینمای ایران تضمینی برای موفقیت نیست.
خلاصه داستان فیلمهای کپی
فیلمهای کپی، داستان دو دوست قدیمی است که سالها پیش، همراه با زنی که بعدتر به آمریکا مهاجرت میکند، مالک زمینی مشترک بودهاند. اکنون پس از گذشت چهل سال، فرزند آن زن برای دریافت سهم خود به ایران بازمیگردد. ورود او، آغازگر باز شدن دفتر خاطرات فراموششده و زنده شدن اختلافات قدیمی میان دو رفیق است...
ستارگان فیلم سینماییهای کپی
مرتضی عقیلی یکی از بازیگران نقش اصلی فیلم سینماییهای کپی متولد ۲۰ شهریور سال ۱۳۲۳ در تهران است. او کار بازیگری را با حضور در گروه تئاتر شاهین سرکیسیان آغاز کرد. بعد از یک دهه حضور در گروههای تئاتری عقیلی کار در سینما را از سال ۱۳۵۰ و با حضور در فیلم سینمایی کاکو آغاز کرد و تبدیل به یکی از ستونهای اصلی سینمای فارسی در آن سالها شد. مرتضی عقیلی در کنرد از ده سال در بیش از ۶۰ فیلم بازی کرد و چهار فیلم را هم کارگردانی نمود. حضور در این تعداد فیلم عقیلی را تبدیل به یکی از چهرههای شاخص سینمای فارسی کرد. عقیلی به جز بازی در فیلمهای سینمای فارسی در چند فیلم جریان روشنفکری مانند تپلی که اقتباسی از موشها و آدمهای رضا میرلوحی بود و زیر پوست شب فریدون گله به ایفای نقش پرداخت. انقلاب اسلامی سرنوشت عقیلی را برای همیشه تغییر داد و او با حضور در تنها یک فیلم از حضور در سینماها ممنوع الکار شد و تلاش کرد به فعالیت خود در سینماها ادامه دهد که با مخالفت مدیران فرهنگی از حضور در تئاتر هم منع شد تا مجبور به مهاجرت شود. او بعد از سالها به ایران بازگشت و در فیلم سینماییهای کپی بازی کرد که دستاوردی برای او محسوب نمیشود.
بیشتر بخوانید: نقد و بررسی سریال کلینیک رویا| سریال کمدی شبکه درباره یک زایشگاه
ابوالفضل پورعرب یکی دیگر از بازیگران فیلمهای کپی متولد ۱ تیر سال ۱۳۴۰ است. پورعرب که با تماشای فیلم سینمایی سلطان قلبها به سینما علاقهمند شد. او در دوران دبیرستان تئاتر کار میکرد و به واسطه همین فعالیت با محمود اُستاد محمود آشنا شد؛ و از طریق او به گروه کارگردانی یک نمایش معرفی شد و سال ۵۹ اولین کار حرفهای خود را به نام مأموریت حساس در سالن چهارسوی تئاترشهر بازی کرد. پور عرب در اواخر دهه شصت با بازی در فیلم سینمایی عروس تبدیل به مهمترین ستاره سینمای ایران در آن سالها شد و حضور پربار و گستردهای در سینمای ایران داشت. ستاره بخت پورعرب در اواخر دهه هفتاد غروب کرد و او به تدریج تبدیل به یک بازیگر سریالهای تلویزیونی و حاشیهای در سینما شد، اما تماشاگران هیچ گاه حضور درخشان و متفاوت او در دهه هفتاد را که برای او سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد جشنواره فجر را هم به ارمغان آورد فراموش نخواهند کرد.
نگاهی کلی به فیلم سینماییهای کپیهای کپی همان کمدیهای مبتذل این سالها است. یک اثر بزن دررویی و به شدت سطح پایین که نه فیلمنامه درست و درمانی دارد و نه میتواند لحظات خلاقانه و درخشان بسازد. در عوض کرده تلاش کرده با استفاده از دو ستاره قدیمی گیشه موفقی داشته باشد که در این موضوع هم شکست میخورد. خوب که نگاه کنیم در این سالها سینمای ایران پر شده از چنین فیلمهایی که نه میشود آنها را تماشا کرد و نه میشود تماشای آنها را به کسی توصیه کرد. به همین خاطر هر گونه نقد دقیق و تحلیلی برای چنین آثاری فقط اتلاف وقت است و بس!
