نسخه کیهان برای دیپلماسی؛ بازیگر خوب بودن را رها کرده و تهاجمی باشید
رویداد۲۴| روزنامه کیهان که تیتر یک خود را به شعار خونخواهی اختصاص و عکسی از ترامپ را در سیبل و هدف تیراندازی قرار داده، در یادداشتی با عنوان «دیپلماسی تهاجمی» مینویسد که سیاست خویشتنداری در عرصه دیپلماسی نهتنها به کاهش فشارها علیه ایران منجر نشده، بلکه طرفهای مقابل را به افزایش مطالبات و تشدید فشارها ترغیب کرده است. نویسنده این یادداشت خواستار کنار گذاشتن «مراعاتهای بیحاصل» و حرکت به سمت «دیپلماسی تهاجمی» شده است.
این روزنامه اصولگرا با انتقاد از رویکرد مبتنی بر خویشتنداری در سیاست خارجی، نوشت: «بازیگر خوب و سربهراه نظام بینالملل بودن، در محیطی که بر اساس قدرت و زور اداره میشود، به تعدیل رفتار دشمن نمیانجامد و برعکس به عنوان یک دعوتنامه رسمی برای فشار بیشتر عمل میکند.»
نویسنده با اشاره به تجربه برجام، این دوره را نمونهای از ناکامی سیاست خویشتنداری دانسته و نوشته است: «آمریکا با مشاهده این انفعال دیپلماتیک و عدم واکنش جدی ایران، به این جمعبندی رسید که ایران در موضع ضعف مطلق قرار دارد و ارادهای برای هزینهسازی برای طرف مقابل ندارد.» به اعتقاد او، «این خویشتنداری علاوه بر اینکه باعث نشد طرف مقابل به تعهدات خود بازگردد، منجر به تولد دکترین فشار حداکثری شد.»
در بخش دیگری از این یادداشت، به نحوه مواجهه ایران با ترورها و عملیاتهای خرابکارانه اشاره شده و آمده است که از نگاه نویسنده، «دیپلماسی مبتنی بر مراعات، امنیت را تامین نکرد و به تدریج حاشیه امن دشمن را گسترش داد» و در نتیجه، «خویشتنداری به جای آنکه ابزاری برای حفظ صلح باشد، به عاملی برای دعوت به جنگ تبدیل میشود.»
این یادداشت همچنین با انتقاد از آنچه «تاخیر، تردید و غیرهمسطح بودن» واکنشهای دیپلماتیک ایران خوانده، مینویسد که چنین رویکردی باعث شده است «در ذهن طرف مقابل، ایران به عنوان بازیگری دیده شود که قدرت و ارادهای برای پاسخ دادن ندارد» و همین موضوع، به افزایش سطح مطالبات طرف مقابل در مذاکرات منجر شده است.
نویسنده در ادامه این یادداشت، این دیدگاه را که خویشتنداری میتواند طرف مقابل را «بدهکار اخلاقی» کند، رد کرده و نوشته است: «در روابط بینالملل چیزی به نام حافظه اخلاقی وجود ندارد؛ آنچه وجود دارد حافظه تاریخی از هزینهها است.»
کیهان در پایان خواستار تغییر رویکرد دستگاه دیپلماسی شده و تاکید کرده است: «برای خروج از این وضعیت، دیپلماسی باید مراعاتهای بیحاصل را کنار گذاشته و به «دیپلماسی تهاجمی» روی آورد.» به نوشته این روزنامه، این رویکرد «به معنای شروع جنگ نبوده و به معنای واقعی کردن هزینه تجاوز برای دشمن است» و دستگاه دیپلماسی باید «به جای بازی در نقش بازیگر خوب و سربهراه، نقش بازیگر مقتدر و غیرقابل پیشبینی را ایفا کند تا حریف جرأت قمار بر سر منافع ایران را نداشته باشد.»
