روزنامه جوان: دوگانه جنگ ۲۰ ساله یا تسلیم جعلی است | راه سوم پایان جنگ از موضع قدرت است
رویداد۲۴| روزنامه جوان به بحثهای اخیر درباره چشمانداز جنگ و هزینههای ادامه درگیری پرداخت و در واکنش به اظهارات حسن روحانی، بر ضرورت «پایان جنگ از موضع قدرت» تأکید کرد.
جوان در ابتدای این یادداشت نوشت که در روزهای اخیر ادبیاتی در فضای سیاسی و رسانهای کشور پررنگ شده که بر اساس آن، مقاومت ایران میتواند به طولانی شدن جنگ، فروپاشی اقتصاد، افزایش شدید نرخ ارز و نابودی زیرساختها منجر شود و در نهایت کشور را میان «تسلیم امروز» و «ویرانی فردا» قرار دهد.
این روزنامه در ادامه نوشت: «این ادبیات را نباید صرفاً با برچسب سیاسی پاسخ داد. باید منطق آن را فهمید. اگر دشمن نتواند در میدان جنگ اراده خود را به کشور تحمیل کند، طبیعی است که تلاش کند محاسبه کشور را تغییر دهد.»
جوان سپس به اظهارات اخیر حسن روحانی درباره احتمال جنگ طولانیمدت پرداخت و نوشت: «حسن روحانی اخیراً پرسیده است، اگر قرار باشد ایران ۲۰ سال دیگر با قدرتهای بزرگ بجنگد، آیا نباید نظر مردم را پرسید؟»
این روزنامه در پاسخ به این پرسش نوشته است: «پاسخ به ظاهر ساده است؛ هیچکس در ایران خواهان جنگ بیپایان نیست، اما پرسش راهبردی جای دیگری است: آیا مسئله ایران انتخاب میان «جنگ ۲۰ ساله» و «تسلیم» است؟»
جوان در ادامه این دوگانه را رد کرده و نوشته است: «این یک دوگانه ساختگی و جعلی است. ایران نه برای جنگیدن به خاطر جنگ، بلکه برای دفاع در برابر تجاوز دشمن و جلوگیری از تحمیل اراده قدرت خارجی میجنگد.»
این روزنامه همچنین نوشته است: «اگر تجاوز متوقف شود، علت جنگ نیز از میان میرود.» جوان بر همین اساس پرسش اصلی را این دانسته که آیا طرف مقابل حاضر است بدون تحمیل خواستههای خود، جنگ را متوقف کند.
در بخش دیگری از این یادداشت، جوان به توان نظامی و اقتصادی آمریکا اشاره کرده و در عین حال میان «قدرت عظیم» و «توان تحمیل اراده سیاسی» تفاوت قائل شده است.
این روزنامه با اشاره به اظهارات جورج یئو، دیپلمات باسابقه سنگاپوری، نوشته است که او در ارزیابی جنگ ایران، ناتوانی آمریکا و اسرائیل در ایجاد تغییر سریع سیاسی در ایران را نشانه محدودیت «قدرت فیزیکی» دانسته است.
جوان سپس به وضعیت اقتصادی آمریکا و افزایش بدهی این کشور اشاره کرده و نوشته است: «پس چرا باید درست در لحظهای که هزینه تحمیل اراده به ایران برای دشمن افزایش یافته، ما خودمان با تولید ترس، این هزینه را از دوش او برداریم؟»
این روزنامه در ادامه میان مقاومت و نادیده گرفتن مشکلات اقتصادی تفکیک قائل شده و نوشته است: «مقاومت به معنای نادیده گرفتن مشکلات نیست؛ مقاومت، یعنی اجازه ندادن به دشمن برای تبدیل مشکلات به ابزار تصمیمسازی.»
جوان در ادامه با اشاره به فشارهای اقتصادی بر مردم، نوشته است: «ایران مشکل اقتصادی دارد؛ این واقعیت را هیچ عاقلی انکار نمیکند. مردم فشار معیشتی را لمس میکنند و دولت موظف است برای آن پاسخ واقعی داشته باشد، اما تبدیل هر مشکل اقتصادی به «دلیل ضرورت تسلیم» یک مغالطه راهبردی است.»
این روزنامه سپس تأکید کرده است: «کشوری که اقتصادش مشکل دارد، باید اقتصادش را اصلاح کند؛ نه اینکه برای اصلاح اقتصاد، استقلال تصمیمگیری خود را واگذار کند.»
در بخش دیگری از یادداشت، جوان میان نقد شرایط موجود و آنچه «عملیات روانی» مینامد، مرزبندی کرده و نوشته است: «از اینجا یک مرز مهم میان نقد دلسوزانه و عملیات روانی شکل میگیرد؛ نقد میپرسد چگونه هزینه مقاومت را کاهش دهیم. عملیات روانی میپرسد چگونه ترس از هزینه مقاومت را آنقدر بزرگ کنیم که اصل مقاومت بیمعنا شود.»
این روزنامه سپس بر ضرورت توجه به این مرز تأکید کرده و نوشته است: «امروز بیش از هر زمان دیگری باید مراقب این مرز بود.»
جوان در مهمترین بخش یادداشت خود، راهحل مورد نظرش را اینگونه بیان کرده است: «ملت ایران مجبور نیست میان «جنگ بیپایان» و «تسلیم» یکی را انتخاب کند. راه سومی هم وجود دارد؛ پایان جنگ از موضع قدرت، مذاکره از موضع قدرت، اصلاح اقتصاد از درون و حفظ استقلال تصمیمگیری.»
این روزنامه این مسیر را زمینهای برای توافق میان جریانهای سیاسی مختلف دانسته و نوشته است: «این همان نقطهای است که همه نیروهای دلسوز کشور، با هر سلیقه سیاسی، میتوانند روی آن توافق کنند.»
جوان در پایان یادداشت خود با تأکید بر اینکه نباید قدرت دشمن را دستکم گرفت، نسبت به بزرگنمایی توان آن نیز هشدار داده و نوشته است: «دشمن را نباید کوچک شمرد، اما قدرت او را هم نباید در ذهن خود به افسانه تبدیل کرد.»
این روزنامه در ادامه نوشته است: «بزرگترین خدمت به دشمن آن نیست که سلاح او را زیاد کنیم، کافی است به نفع دشمن در دستگاه محاسباتی خودمان اختلال ایجاد کنیم.»
جوان در پایان، نتیجه مطلوب از شرایط جنگی را فراتر از حفظ سرزمین دانسته و نوشته است: «اگر قرار است این جنگ یک نتیجه راهبردی برای ایران داشته باشد، آن نتیجه فقط حفظ سرزمین نیست؛ ساختن ملتی است که نه با تهدید میترسد، نه با وعده فریب میخورد و نه تصمیم ملی خود را به محاسبه قدرتهای خارجی واگذار میکند.»
این روزنامه در پایان تأکید کرده است: «در چنین شرایطی، انسجام ملی یک شعار اخلاقی نیست؛ خود یک سلاح راهبردی است.»
