عادسازی تورم در روزنامه نزدیک به قالیباف؛ نسخه کلنجار با بیپولی!
رویداد۲۴| در شرایطی که فشارهای اقتصادی به یکی از مهمترین عوامل تنش در زندگی خانوادگی تبدیل شده، روزنامه اصولگرای خراسان با نگاهی روانشناختی به جای پرداختن به ریشههای ساختاری بحران معیشت، بر «نحوه کنار آمدن خانوادهها با بیپولی» تمرکز میکند. توصیههایی مانند شفافیت مالی در خانواده، تقسیم وظایف، پرهیز از مقصرجویی و تمرین امید، در حالی ارائه میشود که صورت مسئله اصلی یعنی عوامل اقتصادی و سیاستهای مؤثر بر وضعیت معیشت، در حاشیه قرار گرفته و بار اصلی مدیریت بحران بر دوش رفتار و تابآوری افراد گذاشته میشود.
این مطلب با عنوان «کلنجار با بیپولی!» و به قلم زهرا فولادی، روانشناس بالینی، تلاش دارد راههایی برای عبور خانوادهها از فشارهای مالی ارائه کند؛ در حالی که مسئله اصلی اقتصاد و سیاستهای کلان در حاشیه قرار گرفته است.
در بخشی از این مطلب آمده است: «در بسیاری از خانوادهها، شرایط اقتصادی باعث افزایش تنشهای روزمره، کاهش صبر و مدارا و در موارد شدیدتر، فروپاشی رابطه عاطفی میان همسران شده است.»
نویسنده در ادامه با تأکید بر نقش سازگاری درون خانوادهها مینویسد: «تفاوت در الگوهای رفتاری و نگرشی این دو دسته از خانوادهها، موضوعی است که پرداختن به آن میتواند چراغ راه بسیاری از خانههای درگیر با بحران باشد.»
تمرکز بر مدیریت درونی بحران
در بخش راهکارها، این مطلب توصیه میکند: «پنهانکاری ممنوع»؛ و توضیح میدهد که در بحران اقتصادی، پنهان کردن بدهی یا کاهش درآمد میتواند به بیاعتمادی منجر شود. در ادامه نیز پیشنهاد میشود: «راهکار سالم این است که همه اعضای خانواده بالای ۷ سال، با زبانی ساده و بدون القای وحشت، از واقعیت مالی آگاه شوند.»
در بخش دیگری با عنوان «خانواده یک تیم است» آمده است: «کل بار بحران را به کُل خانواده توزیع کنید.»
و همچنین تأکید میشود که هر عضو باید نقش خود را در عبور از بحران ایفا کند.
پرهیز از مقصرجویی و تمرکز بر تابآوری
این مطلب در ادامه با هشدار نسبت به تنشهای خانوادگی مینویسد: «دنبال مقصر نگردید» و تأکید میکند که بحران اقتصادی نباید به نزاع در روابط خانوادگی منجر شود.
همچنین پیشنهاد شده است که زوجها زمانی مشخص را برای گفتوگوهای روزانه اختصاص دهند و در آن از جملات فردمحور استفاده کنند: «من احساس میکنم ناتوانم»، «من نگران آینده بچهها هستم».
تمرکز بر امید و اهداف کوچک
در بخش پایانی نیز بر حفظ امید در شرایط سخت تأکید شده و آمده است: «بزرگترین آفت بحران اقتصادی، حس بنبست و ناامیدی است.»
بر این اساس، نویسنده توصیه میکند خانوادهها اهداف کوچک و کوتاهمدت تعیین کنند؛ از جمله کاهش تدریجی هزینهها یا یادگیری مهارتهای جدید برای بهبود شرایط اقتصادی.
این در حالی است که منتقدان چنین رویکردهایی معتقدند تمرکز بر «سازگاری روانی خانوادهها» در شرایط بحران اقتصادی، بدون اشاره به عوامل ساختاری و سیاستهای مؤثر بر معیشت، میتواند به نوعی جابهجایی مسئولیت از سطح کلان به سطح فردی تلقی شود.
