امروز رای دادن یعنی «امید» به تغییرات
محمدعلی وکیلی
نظام ما یک نظام مردم سالارانه دینی است. براساس بیانات حضرت امام (ره) و مقام معظم رهبری بین انتخابات خوب و نتیجه خوب همواره انتخابات خوب ملاک عمل بوده است. انتخابات خوب هم از نظر حضرت امام (ره) و مقام معظم رهبری با مشارکت حداکثری مردم رقم میخورد و در شرایطی که این دوره از انتخابات در دوران پسابرجام است، حضور حداکثری مردم در پای صندوقهای رای میتواند تداومگر راه بازی برد-برد در صحنه سیاست باشد.
ما همواره اقتدار جهانیمان بر رای دادن و مشارکت حداکثری در عرصه داخلی بوده است. مشارکت حداکثری نوعی رفراندوم برای کلیت نظام است. از سوی دیگر خرد اکثریت کمتر از خرد اقلیت مرتکب اشتباه میشود و خرد اکثریت توانایی بیشتری در اداره درست و دقیق امور دارد. همچنان که یک مجلس با رای اکثریتی قدرت بیشتری داشته با اقتدار بیشتری در راس امور قرار میگیرد. در حالیکه همان مجلس با رای اقلیت توان نظارتی کمتری بر دستگاهها دارد و بالطبع قدرت کمتری خواهد داشت.
ممکن است برخی در این دوره از انتخابات عنوان کنند که نمیخواهند رای بدهند و یا انتخاب را محدود به فقط چند چهره میکنند؛ حال آنکه رای دادن در معنای واقعی و با توجه به شرایط و وضع موجود در کشور، رای دادن به امید است. امروز رای دادن به معنای زنده بودن و اعلان حیات است. قهر با صندوق هیچگاه راهکار نبوده و نقشه راه به حساب نیامده و نمیآید. اگر مردم برای برون رفت از معظلات اجتماعی نیازمند چارهای خود را میبینند که چنین است، تنها راه آن نه نشستن در خانه و نه قهر از صندوق بلکه مشارکت گسترده و حداکثری پای صندوقهای رای است.
حضور حداکثری پای صندوقهای رای همچنان امید به تغییر و برون رفت از شرایط را زنده نگه میدارد. همان طور که روح مردم و مشارکت گسترده در انتخابات ۹۲ امید آفرین بود، در این دوره نیز میتوان امید را به جامعه برگرداند. فراموش نکنیم که غیبت در انتخابات به معنای ناامیدی از بهبود شرایط، بازگشت به دوران قبل از ۹۲، بازگشت به دوران برجام و در نهایت بازگشت تحریمها، بازگشت به دوران انزوای جهانی و در نهایت عقب گرد از پیشرفت به سمت گذشته است.
